ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ

Εισαι η ζωη μου.Σε αγαπω όπως δεν αγαπησα ποτε καμια. Κανεις και τιποτα δε θα μπει αναμεσα μας. Οσο ζω θα σε λατρευω.Λογια μεγαλα. Ευηχα. Λογια χαδι στο αυτι ενός ερωτευμενου, μαζι μ αυτη τη ζεστη ανασα, την φλογα που από τη μια σου θερμαινει την καρδια και από την άλλη σου καιει απειρα εγκεφαλικα κυταρα. Μια αγκαλια που ανοιγει μονο για τον ερωτα σου, που δεν χωραει παρα μονο έναν.Τον αγαπημενο σου, και μαζι μ αυτόν ολος ο κοσμος είναι εκει. Καλοι και κακοι. Ομορφοι και ασχημοι. Μα τι λεω εκεινη τη στιγμη ολοι γινονται καλοι και ομορφοι. Σ αγαπω γιατι εισαι ωραια σ αγαπω γιατι εισαι συ, κι αγαπω κι ολο το κοσμο γιατι ζεις και συ μαζι.

Από μικρη ένα πραγμα την ενοχλουσε, το ονομα της. Μιτσι. Ονομα γατας σε ένα κοριτσι που μονο γατουλα δεν ηταν. Γνησιο αγοροκοριτσο, ατιθασο και κακομαθημενο. Από τρανταχτη οικογενεια με ονομα βαρυ σαν ιστορια στο χορο της μοδας. Αυτή όμως η κληρονομια της ηταν και η καταρα της. Απροσιτη όχι μονο λογω του χαρακτηρα της, αλλα και του αυστηρου πατερα της. Η κορη του θα επαιρνε μονο οποιον θα της διαλεγε ο Σακης. Ο πατερας αφεντικο, αφου από συνήθειο δεν ειχε και μεγαλη διαφορα η αντιμετωπιση που ειχε στους δικους του, από αυτή προς τους υπαλληλους της επιχειρησης του. Του κολοσσου που ακαταπαυστα καυχιοταν ότι από το πουθενα φτιαξε.

Αυτοδημιουργητος και αυτοπροβαλλομενος με τη πρωτη ευκαιρια.Οπου κι αν βρισκοταν. Μπανανες πουλαγα εγω πριν δεκα χρονια συνιθηζε να λεει και τωρα η μιση Πατησιων είναι δικη μου. Καπως ετσι γνωριστηκα με τον Σακη και όπως είναι φυσικο στα 21 μου μου φανταζε ιδιαιτερα ενθαρρυντική η πορεια του. Αφου αυτός γιατι όχι και εγω. Δημητρακη θα πουλαγες μπανανες εσυ γυρισε και με ρωτησε την ιδια μερα με το αρβανιτικο ματι του να με εξερευνει από την κορφη ως τα νυχια. Περιμενε την απαντηση μου λες και από κει θα κρινονταν όλα. Η γυναικα του και μαμα της μιτσι ηταν πολύ καλη φιλη της μητερας μου και εκεινη την μερα κρινοταν το επαγγελματικο μελλον.

Αναγνωριζοντας από καιρο όπως ελεγε και ο ιδιος την σπιρταδα στο πνευμα μου, κατι που συγκριτικα και υποτιμιτικα ελεγε πως απουσιαζε από τον γιο του τον νικο, προσπαθουσε να βρει σε πια θεση θα μπορουσα να φανω χρησιμος στην επιχειρηση του. Όμως περιμενε ακομα την απαντηση μου, αν θα πουλουσα μπανανες. Λοιπον δημητρακη θα πουλαγες μπανανες στην ομονοια. Τι να σας πω κυριε Σακη δεν νομιζω ότι θα τα καταφερνα όπως εσεις. Αυτό ηταν ειχα βρει το κουμπι του. Εγινα ο αγαπημενος του σε μια στιγμη. Το εσωσα τοσο γλυκα, που από κεινη την ημερα και για αρκετο καιρο ημουν ο μονιμος συνοδος του. Μαζι στις βιοτεχνιες, μαζι στα μαγαζια μαζι και στην διασκεδαση. Και όταν λεμε διασκεδαση εννoουμε υπερογκους λογαριασμους κάθε φορα. Όχι ασκοπα όμως. Ολοι οι τραγουδιστες ,χορευτες και χορευτριες γκαρσονια και λουλουδουδες ντυνονταν σ αυτόν. Εξυπνος ανθρωπος. Μερα με τη μερα αρχισα να τον θαυμαζω να θελω να γινω σαν κι αυτόν. Αλλα κι αυτος ηταν ξεκαθαρο ότι πονταρε σε μενα.

Η Μητσι ηταν ηταν δεκαξι τοτε. Πανεμορφη, ξανθη καλλιγραμμη αλλα και επιθετικη στρυφνη. Λογω της φιλιας της μητερας μου με την μαμα της αλλα και της στενης επαγγελματικης σχεσης που ειχε αναπτυχθει με τον αφεντη Σακη ημουν κάθε μερα στο σπιτι τους. Κάθε φορα όμως που πηγαινα σπιτι η ομορφη μητση σχεδον κρυβοταν με το που με εβλεπε. Και κάθε φορα που πηγαινα προσπαθουσα να καταλαβω τι ηταν αυτό που την απωθουσε. Η απορία μου δεν αργησε να απαντηθει.

Ηταν σαββατο πρωι όταν ο Σακης με εστειλε σπιτι να παρω καποια τιμολογια. Χτυπησα το κουδουνι και προς μεγαλη μου εκπληξη την πορτα την ανοιξε η μιτσι. Αγγελος σωστος, ποτε στη ζωη μου δεν θα ξεχασω εκεινο το πρωινο. Ξαφνικα το στριμμεννο πιτσιρικι μου εγινε γυναικα. Την λαχταρησα. Εγινε το κακο .Οτι δεν ειχε γινει τοσο καιρο εγινε με μια ματια εκεινο το πρωινο. Ένα μακο λευκο μπλουζακι και ένα μαυρο κολλαν στο εφηβικο κορμακι της ηταν ότι πιο καλαισθητο ειχα δει στη ζωη μου.Θε μου τι μου συμβαινει δε μπορει, η μιτσι είναι , η κορη του Σακη. Το στριμμενο, συνελθε. Αυτό είναι μωρο ακομα.

Απ εξω θα κατσεις; Με ρωτησε βαζοντας τελος στο παραλληρημα μου. σε πηρε ο μπαμπας σου; Ηρθα να παρω κατι τιμολογια,ναι ξερω μου ειπε και με διεκοψε βιαια ετσι για να μη ξεχνω και πια είναι.να σου φτιαξω καφε;γλυκο χωρις γαλα δεν τον πεινεις;αυτή που μολις με εβλεπε ετρεχε στο δωματιο της ηξερε πως πινω τον καφε μου.πλακα κανεις ξερεις πως πινω τον καφε μου;σκεφτηκα.σου φαινεται περιεργο που ξερω πως πινεις τον καφε σου, ειπε απαντωντας στη σκεψη μου.Ναι είναι λιγο παραξενο αν σκεφτεις ότι κάθε φορα που με εβλεπες πηγαινες στο δωματιο σου. Και τι ηθελες να κανω μπροστα στη μητερα μου;να σου κανω ερωτικη εξομολογηση;Αυτό ηταν. ένα δεκαπενταχρονο με εκανε να καταπιω την γλωσσα μου.Ακουσα καλα;τι κανει μου την πεφτει;εκανα πως δεν το ακουσα και προσπαθησα να αλλαξω κουβεντα.Ομως η μιτσι εκεινη την μερα ηταν αποφασισμενη.Εξ αλλου σπανια ελειπαν ολοι από το σπιτι.Με πια βγαινεις τωρα, εισαι ακομα με την κελλη.ηξερε και το ονομα της κοπελας μου απιστευτο.Μα τι λες που την ξερεις εσυ την κελλη.οποιος ενδιαφερεται μαθαινει.απαντησε με την πιο κλισε απαντηση,που όμως εκεινη τη στιγμη φανταζε με τη πιο ευρυματικη φραση που ειχα ακουσει ποτε.Και οσο την κοιτουσα τοσο πιο λαμπερη μου φαινοταν, γυναικα ετοιμη σχηματισμενη ωριμη και αποφασιστικη.Τα τιμολογια ,δωσε μου τα τιμολογια να φυγω σκεφτηκα αλλα που να τολμησω να το ξεστομισω.Ηθελα να ρουφηξω κάθε λεξη που εβγαινε από το στομα της να χαρω κάθε δευτερολεπτο μαζι της.Επαιρνα απ την φρεσκαδα της και τον αφοπληστικο αυθορμητισμο της και εκανα σκεψεις ακατανομαστες όχι όμως προστυχες,δεν το πιστευω σε μια στιγμη εγινα ρομαντικος;δεν ειμαι εγω αυτος, εγω ειμαι ο χριστοδουλου και εχω οποιοα θελω. Ακαταμαχητος και επιθυμητος οσοι λιγοι. Τι τους θες τους ρομαντισμους.Εξ αλλου ειχα ως κανονα μου μακρυα από παρθενες, και η μικρη ειχε κι αυτό το κουσουρι.Κουβεντα στη κουβεντα ειχα μαθει σε μια ωρα σχεδον τα παντα για τη συντομη δαιδρομη της σ αυτόν τον κοσμο.Αρκετα για να αλλαξω εγω δρομολογιο. Το ιδιο βραδυ με ξαναπηρε τηλεφωνο και μου ειπε να ανοιξω ντζερονιμο γκρουβι.Τωρα μου ειπε.Οπιο ιν ραδιοσταθμος της εποχης.Το επομενο τραγουδι είναι αφιερωμενο στα πιο ομορφα ματια της αθηνας που ανοιγοκλεινουν στο ονομα δημητρης.hold me now,ntzoni logkan,από την μητσι στον μεγαλο της ερωτα.Κοκαλο εγω ,δεν το πιστευω με θελει.ΩΧ πανε όλα.Απο τοτε το ειχα να με οδηγει η καρδια και όχι η λογικη κατι που ακομα και σημερα με κυριευει.Πανε δουλειες πανε όλα.Δεν με ενοιαζε όμως τιποτα.ουτε η ηλικια της ουτε ο πατερας της, εδώ δεν την ενοιαζε εκεινη.Με ξαναπηρε τηλεφωνο για τα τυπικα και την επικυρωση της προτασης. Ημουν 21 γεματα όπως γεματος ημουν και από ερωτικες εμπειριες οσο λιγοι σε μια εποχη που δεν ηταν και τοσο ευκολα τα πραγματα και όμως εκεινο το βραδυ δεν κοιμηθηκα κατι που από τοτε δεν μου συνεβει ποτε ξανα.Την ηθελα διπλα μου το ιδιο κιολας βραδυ.Απ την επομενη μερα όλα ηταν διαφορετικα, η μιτσι δεν εφευγε όταν με εβλεπε σπιτι της και γω την ποθουσα ολο και περισσοτερο.Κατι επρεπε να γινει ηθελα το μελι που εσταζαν τα χειλακια της, ηθελα να μυρίσω το κορμακι της,ηθελα να ειμαι ο πρωτος της κοντρα στις αρχες μου. Και δεν αργησε να ερθει η στιγμη, προφανως ηταν κατι που επιθυμουσε και εκεινη γιατι αν το αφηνε σε μενα στα βλεμματα θα μεναμε.Ηταν παρασκευη βραδυ και ειχε ερθει για λιγο με την φιλη καλυψη να με δει στο καφε που συχναζα.Τι κανεις το σαββατοκυριακο μου ειπε;αν δεν με θελει κατι ο πατερας σου τιποτα απαντησα ανυποπτος.Θες να παμε στην παρο;οι δυο μας;στην παρο;μα πως;τι σε νοιαζει εσενα τα εχω κανονισει όλα.θες;

Σιγα μην ελεγα όχι.ειχε ερθει η στιγμη.οι δυο μας μονοι,διανυκτερευση στο ιδιο κρεβατι.η απαντηση μου ηταν ένα παθιασμενο φιλι.στο ταξιδι την κοιταζα,συνεχως ειχα βαρυ φορτιο θα ημουν ο πρωτος αντρας που θα εκανε ερωτα. Επρεπε να ηταν κατι αξεχαστο. Και ηταν αξεχαστο. .Ηταν η πρωτη μου φορα . Και κάθε φορα άλλη μια πρωτη φορα. Το κρυφτουλι με τους δικους της συνεχίστηκε σχεδον για δυο χρονια ακομα.Τα πιο συναρπαστικα χρονια της ζωης μου. Ωρες κατω απτο μπαλκονι της για να μου πεταξει ένα χαρτακι με καρδουλες και ένα σε λατρευω στη μεση. Παιδικα πραγματα, μαγικα γραμματα. Απειρες προφασεις για να βρεθω στο σπιτι της και στα κλεφτα να ακουμπησω το χερι της. Να ακουμπησω μονο το χερι της. Και ο χρονος κυλουσε εν αγνοια μας και γελαγε μαζι μας που νομιζαμε χαμενοι στην υπεροπτικο ερωτα μας πως τον ειχαμε παγωσει. Και ολο και πιο ομορφη γυναικα γινοταν. Μια ομορφια που δεν υπαρχουν λεξεις σε καμια γλωσσα ή διαλεκτο να μπορεσουν να την αποδωσουν. Κι αυτος που την γευοταν, ο μονος που την ειχε γευτει ημουν εγω. Ο πιο τυχερος ανθρωπος στον πλανητη. Εισαι η ζωη μου. Σε αγαπω. Κανεις και τιποτα δε μπορει να μπει αναμεσα μας. Οσο ζω θα σε λατρευω Ωσπου καποια μερα ο σακης εμαθε τι γινοταν πισω από τη πλατη του.απτη πλευρα του ισως ναχε δικιο,δεν σεβαστηκα το σπιτι του την εμπιστοσυνη του,ειπε δεν μ εδειωξε όμως. Εφω εφυγα από διπλα του και απαγορευσε ταυτοχρονα στην κορη του να με βλεπει. Στο μεσοδιαστημα ειχε χωρισει και δεν εμενε στο ιδιο σπιτι με τη μιτσι. Η μητερα της θα μπορουσε να πει κανεις πως με συμπαθουσε, εγω όμως ειμαι σιγουρος πως απλα ανεχοταν αυτή τη σχεση μονο και μονο επειδη δεν την ηθελε ο Σακης. Οσο περνουσε ο καιρος όμως η σταση του σακη σκληραινε και οι απειλες εδιναν και επερναν, τοσο ωστε καποια μερα της ειπε να διαλεξει εμενα ή τα μαγαζια του. Προς μεγαλη μου εκπληξη επελεξε εμενα κατι που εκανε εξαλλο τον σακη, όχι με την κορη του αλλα μαζι μου. Εγω εφταιγα ειπε,την παρεσυρα ειπε γιατι ειχα βαλει στο ματι τα λεφτα τους. Ημουν επιτειδιος ειπε και αυτή η λεξη εγινε του ερωτα μου ο επικηδειος. Μια λεξη μονο. Δεν τον κατηγορω ακομα και σημερα. Παιδι του ηταν αλλα κανεις δεν την αγαπησε τοσο. Και γω όμως αγαπηθηκα πολύ. Τοσο ώστε δεν αφησα καμια να μ αγαπησει οσο εκεινη.ποτε ξανα. Εισαι η ζωη μου σ αγαπω, κανεις και τιποτα δεν μπορει να μπει αναμεσα μας. Οσο ζω θα σε λατρευω. Με γραμμα της εστειλα το τελος. Ανεκπληρωτος ερωτας. Δεν ξερω πως το πηρε τοτε, εγω όμως ακομα και σημερα μετανοιωνω για τον εγωιστικο παροξυσμο μου. Ουτε γεια δεν προλαβα να πω στον ερωτα της ζωης μου μεχρι πριν ένα μηνα περιπου που συναντηθηκα μαζι της. Ο ερωτας της ζωης μου είναι 30 πια. Πιο ομορφη από ποτε με δυο παιδια και ένα γαμο αποτυχημενο. Φοβερο το ιδιο καρδιοκτυπι όπως τοτε το ιδιο βλεμμα όπως τοτε όχι όμως και τα ιδια λογια. Η συγκινηση μεγαλη,οι αγκαλιες ζεστες τα φιλια στο μαγουλο. Ειπαμε πολλα αλλα αποφυγαμε να πουμε για τον λογο του χωρισμου μας και ξερω γιατι, γιατι δεν χωρισαμε ποτε γιατι είναι η ζωη μου γιατι την αγαπω γιατι κανεις και τιποτα δε μπορει να μπει αναμεσα μας γιατι οσο ζω θα την λατρευω.


ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ

Εισπνεω ,εκπνεεις, εισπνεω εκπνεεις, ένα σωμα . Χωρις ψυχη. Εβαλα το σκοταδι , εβαλες το διχτυ από λαβα και με αιχμαλωτισες, μαγισσα, ποσο σε λατρευω. Σκεφτηκε, κοιταζοντας το αψυχο κορμί της.

Η μαχαιριά της ειχε κοψει την καρωτίδα, καυτο ντουζ στο προσωπο του ο κοκκινος πιδακας που λιγο λιγο εφθινε. Κρατωντας ακομα το μαχαιρι στο δεξι του χερι, προσεξε πως δεν ειχε μεινει χιλιοστο αβαφτο από το αιμα της Αρτεμης που πλεον απλα ερεε απ το λαιμο της. Αφησε το κεφαλι της που κρατουσε με το αριστερο του χερι και χτενισε τα μουσκεμενα με θανατο μαλλια του. Αργα, αργα, χρησιμοποιωντας την πηχτη υφη του αιματος σαν οποιοδηποτε προιον στυλιζαρισματος. Με καθρεπτη το μαχαιρι της θυσιας.

Ωραιο τελος βρηκα το τελειο τελος. σκεφτηκε σωνοντας τις τελευταιες αυτές αραδες στον υπολογιστη του.

Ο Αγγελος, ενας κατά φαντασιαν συγγραφεας, αφου ποτε δεν ειχε τελειωσει κατι στο χαρτι, πιστευε πως για το μονο που θα μπορουσε να γραψει ηταν οι ερωτικες ιστοριες που ειχε ο ιδιος βιωσει. Τοσο μετριος ηταν που δε καταφερνε να βρει το τελος σε μια ιστορια που δεν ειχε ακομα τελειωσει.Ουτε ο ιδιος δεν μπορουσε να εξηγησει την αναγκη του να γραψει για τις αγαπες του. Αγαπες του; Αναθεμα κι αν εννοιωσε ποτε αυτό το μεγαλειο.

Παρ όλα αυτά παντα καποια εκλαιγε γιαυτον, και αυτος παντα συμπεριφερονταν στις γυναικες όπως ακριβως τις ειχε καταταξει στο μυαλο του.

Γυναίκες σκαλοπάτια και γυναικες στοχοι. Το προβλημα ηταν πως μια μονο φορα ειχε γνωρισει καποια που αβιαστα θα την κατέτασσε στις γυναικες στοχους, και αυτή πριν τοσο καιρο ώστε τα κριτηρια δεν ηταν πια ευδιακριτα στο νου του.

Πιστευε πως μαλλον δεν υπαρχουν γυναικες σαν και κεινη την ...;κατσε να δεις πως την λεγανε ...;ολια την ελεγαν. Ναι. Ολια. Τοσο τελεια που φανταζε ψευτικη.

Μετα από εκεινη ολες ηταν γυναικες σκαλοπατια. Η Δωρα η επιστημονας, το Σοφακι η δοιανοουμενη η Eυα η αμαρτια και τωρα η Αρτεμις το βασανο.

Ηταν τοσο ανεμπνευστος που ουτε ονομα δεν ειχε αλλαξει στην πρωταγωνίστρια του. Αρτεμις στην ζωη Αρτεμις και στο διηγημα του. Μια γυναικα ορισμος της γυναικας σκαλοπατι. Κατι που το καταλαβε από τη πρωτη στιγμη και όμως συνεχιζε να την πολιορκει μεχρι οριστικης πτωσης των τειχων, της ετσι κι αλλιως εξασθενημενης μπροστα στην γοητεια του, αμυνας της. Ισως οι γυναικες σκαλοπατια να ηταν πιο ευκολες στον χειρισμο τους από τις άλλες. Ή ετσι πιστευε μεχρι τωρα.

Του αρεσε να κρεμονται από πανω του να τον αποζητουν και να τον εκθειαζουν. Ζουσε για να βλεπει γυναικες να πεθαινουν για αυτόν, γυναικες ετοιμες να παρατησουν οικογενειες και δουλειες για να μπορεσουν να εχουν την αγαπη τους.

Όμως καμια δεν μπορει να πει πως και αυτος δεν δωθηκε μεχρις εσχατων στον ερωτα του, καμια δε θα ελεγε πως δεν ηταν ότι πιο συναρπαστικο ειχε ζησει. Ενας ανθρωπος που τρεφοταν από την ερωτικη υστεροφημια, αφου η αναγνωριση από μια πρωην του ως τον μεγαλυτερο της ερωτα ηταν το ιδιο σημαντική με τον εκαστοτε ερωτα που ζουσε. Ισως και πιο σημαντικη. Ενας Αγγελος που με την ιδια ευκολια γινοταν ο Σατανας ο ιδιος, ενώ παραλληλα καμια δεν μπορουσε να του κρατησει κακια τοση ώστε να μη θελει να τον ξαναδει ποτε. Χειμαρρώδης ερωτικα σε χαλαιπους συναισθηματικα καιρους, ηταν Ο αντρας. Και η Αρτεμις μια γυναικα ακομα που απλα δεν μπορεσε να αντισταθει σε τιποτα από τη στιγμη που ο Αγγελος την εβαλε στο στοχαστρο. Γιατι να το κανει αλλωστε. Δεν υπαρχουν αντρες σημερα. Παντου αυτό δε λενε; Αυτή ηταν η τυχερη. Ειχε ένα από τα σπανια τα συλλεκτικα κομματια, μονο που αυτος ηδη την ειχε σκοτωσει στο διηγημα του.

Ενας Αγγελος που ζουσε την κολαση του επαναλαμβανομενου λαθους. Μια καρμικη τιμωρια φτιαγμενη μονο γι αυτόν και ενας κατά συρροην και καθεξην ανικανοποιητος Αγγελος. Ηταν ο αρχων σε κάθε σχεση ο επιβητορας βιολογικα και συναισθηματικα. Εκεινη το μονο που ζητουσε ηταν να είναι η μοναδικη, αυτή που θα εμενε για παντα στο μυαλο του ισως και ένα χαμογελο όταν του περισσευε. Εφυγε από το σπιτι της όχι επειδη διαφωνησαν οι δικοι της με την επιλογη της, αλλα μονο και μονο επειδη ηθελε να του προσφερει, να είναι διπλα του. Ψυχη και σωμα. Και λοιπον; Το μονο που καταφερε ηταν να του δωσει την ευκαιρία για ενα διπλο εγκλημα.

Το τελευταιο καιρο εγραφε ακαταπαυστα, και κανεις δεν μπορει να πει με βεβαιοτητα αν ηταν αποτελεσμα θειας εμπνευσης ή αφορητης βαρεμαρας. Το τελος επιτελους το ειχε βρει. Παραξενο. Για πρωτη φορα πριν το ζησει; Την σκοτωσε όπως σκοτωνε κάθε γυναικα σκαλοπατι μολις την πατουσε, και απλα προσπερνουσε. Καποιες φορες ανεβαινε ενώ καποιες άλλες απλα τις πατουσε. Οι γυναικες στοχοι ηταν κατι σαν τους οροφους που σε οδηγουν τα σκαλοπατια. Ακομα και σ αυτές όμως υπαρχει ο πρωτος οροφος υπαρχει και το ρετιρε. Όπως επισης άλλο το ρετιρε μιας τετραοροφης πολυκατοικιας και άλλο το ρετιρε μιας εξαοροφης, ή ακομα χειροτερα άλλο το ρετιρε ενός νεουορκεζικου ουρανοξυστη. Ο Αγγελος όμως ειχε χρονια να συναντησει μια γυναικα στοχο παρολο που ειχε στοχοποιοησει ένα σωρο γυναικες σκαλοπατια. ¶λλη μια τετοια μολις ειχε πεθανει. Την εσφαξε. Της εμπηξε το μαχαιρι στην καροτιδα. Τωρα δεν θα μπορουσε να απειληθεί ξανα, της πηρε την ανασα. Ετσι ηταν ο Αγγελος νομιζε πως αν ανασαινουν κοντα του κλεβουν από το δικο του ζωτικης σημασιας οξυγονο. Δεν το αντεχε να το μοιραζεται. Τιποτα δεν αντεχε να μοιραζεται.Τιποτα που θεωρουσε δικο του. Το οξυγονο του το σπιτι του το κρεβατι του περισσοτερο από τον απολυτως απαραιτητο χρονο που απαιτειται προς αποφυγη φιμωσης, μεχρι τους φοβους του τα προβληματα του ή την λυπη του όπως τοτε που εχασε τον πατερα του. Δικα του ηταν . Δεν ηθελε να τα μοιραστει με κανεναν. Αντιθετως όμως κανοντας τον εαυτο του να φαινεται μεγαλοψυχος ακομα και υποδειγματικος, με μεγαλη ευκολια μοιραζοταν ότι ηταν ξενο. Και οπωσδηποτε όχι μονο αυτά που μοιραζονται. Ακομα και όταν δεν υπηρχε ικανοποιητικη αποδοχη της βουλησης του να μοιραστει κατι με την εκαστοτε συντροφο, το απαιτουσε, και το πετυχαινε αλλοτε εκβιαστικα αλλοτε απλα λογω του συγκαταβατικου χαρακτηρα της κοπελας που πρωταγωνιστουσε στη ζωη του.

Η Αρτεμις δουλευε απ το πρωι ως το βραδυ σε φροντιστηριο για δεκα ευρω την ωρα. Δεν ηταν σοβαρα τα χρηματα που επαιρνε, ουτε ειχε ιδιαιτερη αναγκη να εργαζεται , όταν όμως ειπε στον αγγελο να κοψει καποιες ωρες για να είναι μαζι περισσοτερο εκεινος αντεδρασε λεγοντας πως αυτό ισως να αποτελουσε σοβαρο πληγμα στην σχεση τους για δυο λογους . Πρωτον γιατι η φθορα σε τετοιες σχεσεις είναι προ των πυλων και δευτερων γιατι πιστευε πως ηταν η μέγιστη ενδειξη ανασφαλειας αφου του εμοιαζε περισσοτερο μεθοδος στενου μαρκαρισματος και παρακολουθησης παρα ως το απολυτο ζητουμενο ενός ερωτικου παροξυσμού. Και τον αγαπουσε πολύ τον αγγελο για να του φερει αντίρρηση. Ηταν ευτυχισμενη με ότι εκανε εκεινον ευτυχισμενο. Τον αγαπουσε τον αγγελο η αρτεμις και του το ελεγε συνεχως. Αυτος όμως την εβλεπε σαν ένα ακομη σκαλοπατι. Ειχε πειστει πλεον πως δεν θα ξανασυναντουσε καποια γυναικα που θα δικαιολογουσε την πολιορκια της ως γυναικα στοχο. Αυτος ηταν και ο λογος που ο αγγελος πηρε αποφαση πως αυτό που επιβαλλοταν ηταν να ορισει τις προτεραιοτητες στη ζωη του. Το σκεφτηκε πολύ. Κάθε βραδυ εγραφε για ωρες. Ειχε αποφασισει να τελειωσει το διήγημα του. Εγραφε ενώ η αρτεμις εκνευριστικα αφοσιωμενη στα θελω του, συνενουσε με την παθητικη, δουλοπρεπη σχεδον στάση της στη συνομωσια της επιτευξης του στοχου του αγγελου. Ζουσε μαζι του μονο και μονο για να εμπνεει τον ερωτα της. Για πρωτη φορα όμως ειχε γινει στοχος ο ιδιος.

Ηταν ομορφος και ευτιχισμενος όπως κοιταζοταν στην φαρδια λαμα, ο αγγελος και κεινη ξαπλωμενη διπλα του στα κοκινα ντυμενη με το ραμενο με το αιμα της φορεμα με ένα χαμογελο και με το ικετικο βλεμμα της καρφομενο, στον αγγελο. Βλεμα παγωμενο λιγα λεπτα πριν. Στη στιγμη που αγκαλιαζοντας με τα λεπτα και μακρυα δαχτυλα της τους καρπους του αγγελου που και αυτοι με την σειρα τους κρατουσαν το ινοξ μαχαιρι με τη φαρδια λαμα το εμπηξε στο λαιμο της. Με την ευχαριστηση της εκπληρωσης του δικου της αγνωστου στον αγγελο στοχου αποτυπωμενη στο χλωμο προσωπο της. Ηταν αυτή που ο αγγελος δεν θα ξεχνουσε ποτε. Ηταν η μια και μοναδικη. Η αρτεμις. Μια γυναικα σκαλοπατι που πετυχε με το σπαθι της τον στοχο της.


ΜΥΘΟΣ

Πάνε χρόνια από την τελευταία φορά που το ένοιωσα. Τόσα πολλά χρόνια που έχει αποκτήσει μυθικές διαστάσεις η ύπαρξη του στο νου μου. Είναι η πρώτη λιακάδα μετά από ένα βαρύ χειμώνα. Είναι το ίδιο ζωογόνο όσο ένα πηγάδι με πόσιμο νερό στην έρημο Καλαχάρι. Είναι η ομορφιά και η χάρη της πολύχρωμης πεταλούδας που μόλις έχει βγει από το κακάσχημο κουκούλι της προνύμφης. Είναι το γεγονός που κάθε γυναίκα έχει υποδυθεί και κάθε άντρας αρνείται να δεχτεί πως του έχει συμβεί. Αυτός ο πόλεμος του γυναικείου και αντρικού ερωτισμού. Το μόνιμο άγχος ενός άντρα, καθώς και η αγωνία κάθε γυναίκας. Kανείς δεν ξέρει τελικά τι είναι χειρότερο με το πέρας της συνεύρεσης, να ρωτάνε οι άντρες, το σΆ άρεσε ή το τελείωσες ? Εγώ προσωπικά πιστεύω πως το σΆ άρεσε είναι μια ερώτηση της οποίας η απάντηση θα είναι ουσιαστικά πιο ανώδυνη. Τώρα αν ρωτήσεις την παρτενέρ σου «τελείωσες» το μόνο που μπορεί να σου συμβεί είναι να παρεξηγηθείς. από πολύ έως οριστικού ξενερώματος. Διότι τι ερώτηση είναι αυτή που κάνεις αγαπητέ μου? Αν ήσουν ο εραστής που κορδωνόσουν πριν από λίγα λεπτά πως και αναρωτιέσαι για κάτι τέτοιο ? Και αν δεν είσαι να ξανάρθεις διαβασμένος. Μα και πάλι πότε γίνεται, πως το ξέρω ότι έγινε, τέλος πάντων πώς θα το καταλάβω? Μήπως φταίνε τα χέρια μου, μήπως η μυρωδιά μου ή μήπως το εργαλείο μου? Μάλλον αυτό θα φταίει τον έχω μικρό. Μπα δεν πιστεύω, ξέρω τι φταίει, θα χρησιμοποιήσω τη γλώσσα μου. Αλλά πάλι αν ο θεός προόριζε τη γλώσσα μας για εκείνο το σημείο, κατασκευαστικά τουλάχιστον θα ΅ταν διαφορετική. Το βρήκα τελειώνω γρήγορα. Σε αυτό το σημείο θέλω να επισημάνω και να καταγγείλω ένα βιολογικό παράδοξο. Ο άντρας κατά μέσο όρο τελειώνει σε τρία λεπτά, ενώ η γυναίκα σε δώδεκα λεπτά. Τι σημαίνει αυτό? Μα ότι η γυναίκα χρειάζεται τέσσερις των τριών λεπτών για να ικανοποιηθεί. Απίστευτο ε? Αυτή είναι μια επιστημονικά τεκμηριωμένη άποψη που κάθε άντρας που σέβεται τον αντρισμό του οφείλει να τον γνωρίζει και σε ανάλογες περιπτώσεις να τον χρησιμοποιεί. Το μόνο σίγουρο είναι πως αν είσαι άντρας, δεν το βάζεις το χέρι στην φωτιά. Πάντα υπάρχουν σημάδια τα οποία σΆ αυτή την ιδιάζουσα περίπτωση γίνονται ορατά πολύ μετά την θεϊκής προέλευσης ερωτική πράξη. Ας πούμε αν πραγματικά είσαι αυτός που την ανέστησε είναι πολύ δύσκολο να το μάθεις αμέσως. Αν όμως το επόμενο πρωί δίπλα στο κρεβάτι σου βρεις ένα τριαντάφυλλο σε βαζάκι και ένα σημείωμα του στυλ «θα ΅ναι σαν να μπαίνει η άνοιξη» με ένα πλήρες πρωινό τότε βρίσκεσαι σε καλό δρόμο. Αξίζει να ξαναδοκιμάσεις. Τώρα πάλι αν το πάθος σου διαρκεί όσο οι δωρεάν συνομιλίες στα εταιρικά τηλέφωνα, καλύτερα να επιστρέψεις όταν κάνεις σύνδεση. Ο οργασμός δεν είναι σαν το τραμ στις βόρειες χώρες. Δεν έρχεται ποτέ στην ώρα του. Ούτε κατά παραγγελία έρχεται, άσε που πολλές φορές δεν έρχεται καθόλου. Ο οργασμός ο γυναικείος είναι ένα αίνιγμα . Κανείς δεν ξέρει ακριβώς μέσα από βιολογικές διεργασίες επιτυγχάνεται. Κανείς δεν μπορεί να μας πει με βεβαιότητα ποια είναι η τεχνική που απαιτείται για ένα σίγουρο οργασμό. Ο αντρικός οργασμός και να θέλει να κρυφτεί δεν μπορεί. Είναι οφθαλμοφανής, βγάζει μάτι. Ενώ ο γυναικείος πριν ακόμα έρθει και αν έρθει ποτέ, το μόνο σίγουρο είναι πως αυξάνει τις υποκριτικές ικανότητες των γυναικών. Η φύση προνόησε μέσα από μια βιολογική διαδικασία να εξασκήσει και τελικά να οπλίσει την γυναίκα με την πιο γνωστή της ιδιότητα. Την ιδιότητα της ηθοποιού- υποκρίτριας και με αυτή την λογική όσο πιο ανικανοποίητη είναι σεξουαλικά μια γυναίκα τόσα πιο επαρκή εφόδια έχει για να επιβιώσει. Υπάρχει όμως και αυτό το σπάνιο είδος γυναίκας που πραγματικά έχει βιώσει αυτό το μεγαλειώδες συναίσθημα. Τώρα πως γίνεται σε κουβέντα μεταξύ δύο γυναικών, εκ των οποίων η μια έχει συχνούς οργασμούς και η άλλη είναι ανοργασμική, να φαίνεται άρρωστη αυτή που έχει, δεν μπόρεσα ποτέ να το καταλάβω. Ίσως φταίει η σπανιότητα του φαινομένου, είτε η ανεπάρκεια των εραστών ή ακόμα και η φύση που έχει αυτός ο μύθος χωρίς ήθος. Ο Μύθος του γυναικείου οργασμού.


I HAD A DREAM

Ειχα ενα ονειρο πριν χρονια. Ειχες και συ ενα. Να κατεβασω τα αστρα απο τον ουρανο ηθελα και συ θα τα μαζευες και σε ενα σακκουλι θα τα στριμωχνες το ενα πανω στ αλλο. Αν δεν ημουν εφτα θα μουν στα οχτω. Και συ καπου εκει θα ησουν. Ενας ουρανος αστρα σε ενα σακκουλι, ειναι απιαστο ονειρο. Αλιμονο στα ονειρα που δεν ειναι απιαστα, που ελεγε και ο ... Τελος παντων, οποιος κι αν το λεγε καπως ετσι το λεγε.

Παει καιρος απο τοτε, και ποιος ξερει γιατι, αλλα το ξεχασαμε το ονειρο μας. Δεν ηταν τ αστερια ψηλα, πηδηξα και ψηλοτερα, μητε το σακκουλι ητανε μικρο. Χωραγανε τ αστερια του ουρανου μου, του ουρανου σου, και οσων ονειρευονταν με ανοιχτα τα ματια. Ητανε το ονειρο που επαιζε κρυφτο με της ψυχης τα αθωα θελω. Ε, ηταν και η ηλικια... Τι τα σκαλιζω τετοια ωρα. Ολοι ξερουν ποιος ειναι ο σωστος δρομος, το δυσκολο ειναι να τον ακολουθησεις.

Ειναι του ονειρου του ιδιου η φυση, που αλλαξε τη ροτα του και γω πια δεν το βλεπω. Ειναι που εγω το περιμενα να ερθει προς το μερος μου. Το ονειρο και η γυναικα θελουν κυνηγι. Γνωστο τοις πασοι. Αλλα δεν φταιω εγω, δεν φταις ουτε και συ που παψαμε να ειμαστε αιχμαλωτοι στη φυλακη της πικρας που εχει η αρνηση, η αποτυχια και η απορριψη. Στην πικρα ειπα; Την πιο γλυκια, την πιο εθιστικα λαχταριστη γευση που εχει κι η αρνηση και η αποτυχια μα κι η απορριψη γλυκια ειναι και τουτη. Ακου με που σου λεω. Ενα μονο ζηταω, ψευτη και τσιγγουνη μη με πεις. Αυτο δεν θα τ αντεξω. Αντεξα πολλα, ακομα και την τελειοτητα μου. Αυτο δεν θα τ αντεξω.

Πετυχαμε τα παντα, και πηγαμε πιο πανω απο τ αστερια, περασαμε απο διπλα τους μα ουτε μια ματια δεν καταδεχτηκα να τους ριξω. Μπορει να φταιει που το ονειρο μου το εγραψα σε ενα χαρτακι και το χωσα στην πισω τσεπη δεξια στο τζιν του ξαδερφου του Τζιμη, που κληρονομησα οταν πια δεν του κανε. Χειμωνα καλοκαιρι χρονια ολοκληρα το ιδιο παντελονι, και τ ονειρο ξεθωριασε απ τις πολλες τις πλυσεις. Περασαμε πολλα μαζι μ αυτο το παντελονι. Ακομα το χω, μα δε θα του το συγχωρεσω ποτε, που αφησε απροστατευτο το ονειρο να ξεθωριασει. Δε βαριεσαι. Τι φταιει κι αυτο. Το παλιοχαρτο που πανω του εμπιστευτηκα τ ονειρο μου φταιει, να ποιος φταιει.

Απ την κουζινα μου καθε πρωι την ιδια ωρα απεναντι η κυρα Σοφια. Κυρια απ τις λιγες. Γυναικα απ αλλου. Οχι σαν και τις τωρινες. Μιζερια και στραβωμαρα επειδη τους εσπασε το νυχι.

Το ογδοντα ειχε δυο γιους τον Κωστα και τον Νικο. Λεβεντοπαιδα. Και αντρα τον κυρ Παναγιωτη. Εξυπνος ανθρωπος. Χρονια μπροστα απο την εποχη του. Το ογδοντα ειπαμε. Ηταν αυτος που εμπνευστηκε πρωτος τους γνωστους χαρτες της πρωτευουσας σε τομο. Ναι τους γνωστους χαρτες. Πολλα τα λεφτα, δικαιωματα και τετοια πραγματα. Μεχρι προτινος ηταν υποχρεωμενοι οι χαρτες να αναφερουν το ονομα του. Παναγιωτης Δαραβιγκας.

Ειχε μεζονετα. Με σκαλες εσωτερικες. Εγω προσωπικα μονο στις παλιες ελληνικες ταινιες ειχα δει τετοιο σπιτι. Καποια φορα που με πηγε ο Νικος σπιτι του, περιμενα στον κατω οροφο. Αυτος ειχε παει στην κουζινα και σε δυο λεπτα ακουσα την μανα του να φωναζει, παλι λεφτα; Το απογευμα δε σου δωσα πεντακοσαρικο; Τι το κανες;

Πεντακοσαρικο; Ποιος αλλος απ την παρεα να δει πεντακοσαρικο, και να χει το θρασσος να ζητησει κι αλλα. Μονο ο Νικολακης. Λιγα λεπτα αργοτερα, βεβαια καταλαβα πως τα ζητησε για να τα δωσει σε μενα προκειμενου να του δανεισω το παπι μου. Κατι σαν νοικι δηλαδη. Λεφτα οσα κι αν ειχαν, μηχανακι δεν του επερναν οι δικοι του. Ξαφνικα ακουσα μια αντρικη φωνη να ρχεται απο ψηλα, κυριολεκτικα. Νικολακη αγορι μου γιατι φωναζει η μανα σου; Και κει που περιμενα να δω τον Λαμπρο Κωνστανταρα να κατεβαινει, ενας γλυκητατος καραφλος πενηνταρης εκανε την μεγαλειωδη του εισοδο. Και ο Νικολακης, φευγω τωρα θα τα πουμε μετα. Αμ ελα που δεν τα ξαναπαν ποτε. Του δινω το παπακι μου να παει να παρει την Αλικη, την πολυαγαπημενη του και σκοτωνεται. Ετσι χωρις κανεναν λογο. Νεος ομορφος υγειης και με λεφτα και πηγε και σκοτωθηκε, ετσι, χωρις απολυτως κανεναν λογο. Και πληρωσε και εισοδο ενα πεντακοσαρικο. Ημουν ο εισπρακτορας αυτου του εισητηριου. Δεν ηταν τυχαιο το πηρα σαν σημαδι. Ειμαι για μεγαλα πραγματα εγω, σκεφτηκα. Η αληθεια ειναι πως τον αγαπουσα τον Νικολακη, αλλα εχουν περασει χρονια και οσο κι αν προσπαθω να κλαψω δεν μου βγαινει. Καποτε ελεγα Νικολακης και τρεχανε ποταμια τα δακρυα. Ισως και γω να πλησιαζω το κατωφλι και υποσυνηδειτα να επαψα να τον ζηλευω που γλυτωσε την ταλαιπωρια. Κοντη γιορτη ...; Ποιος ξερει;

Ενα χρονο μετα χανει σε τροχαιο και τον Κωστα. Σημερα τα καναλια θα την κατασπαραζαν με τιτλους τραγικη μανα χανει και τον δευτερο γιο της με τον ιδιο τροπο. Η χαροκαμενη μανα σε απευθειας συδεση πανω στου στερνογιου τον ταφο και αλλα δακρυβρεχτα, τοτε ομως μονο η γειτονια ηξερε το δραμα, και ειχανε πολλα λεφτα τιποτα δεν τους ελειπε, τωρα βεβαια δυο παιδια με τι λεφτα να τα ζυγισεις; Αλλα για σκεψου να μην ειχαν και να φανε. Ο Κυρ Παναγιωτης δεν αντεξε τρελαθηκε, σε μηνες πηγε στα παιδια του. Και εκεινη εδω. Ακομα εδω.

Με εβλεπε και κεινη καθε πρωι. Αλλοτε το κουνουσε το χερι και αλλοτε οχι. Μεγαλη γυναικα ειναι, εχει τις παραξενιες της. Αν χασει και αυτες σιγουρα δεν θα αντεξει. Μονο αυτες της εμειναν.

Ειχα ενα ονειρο πριν χρονια. Να ειμαι ομορφος ν αρεσω. Στην τριχα αλλα σε λαθος εποχη μεγαλωσα οι ωραιοι δεν πουλουσαν. Ζηλεψα τ ομολογω, και εκανα τα παντα ν ασχημινω. Δεν ειναι δα και δυσκολο ασχημο να σε πουνε. Αρκει να θες και συ πολυ, ασχημο να σε δουνε. Μοδα, επιβολη, ακατασχετη αιμορραγια. Εισαι ασχημος; Δεν εισαι πια ασημος. Η ουσια. Ο στοχος. Το ονειρο. Α, κατι ελεγα για τ ονειρο. Ναι καποτε ειχα ενα ονειρο και τα λοιπα και τα λοιπα. Με τι γραφεται το ονειρο. Γιατι γραφεται το ονειρο. Πως γινεται μια εννοια που δεν ειναι χειροπιαστη να πιανει χωρο στο χαρτι; Και μη μου πεις πως και η δικαιοσυνη και η δημοκρατια και φιλοκαλλεια δεν ειναι κι αυτες τετοιες ανοητες χωρις αντικρυσμα λεξεις. Τετοιες ειναι οτι κι αν πω εγω και συ.

Ποσο ομορφα ασχημαινα μερα με την ημερα. Ησουν και συ κακασχημη, μ εκανες να ζηλευω. Μα ακομα και αν κοψουν ολα τα λουλουδια του κοσμου, η ανοιξη στην ωρα της θα ρθει και παλι. Χρονια μπροστα απο την εποχη σου, σαν τον Κυρ Παναγιωτη, αλλα αυτος τρελλαθηκε που εχασε τους γιους του. Εσυ γιατι θα τρελλαθεις, γιατι κοπιαζεις τοσο. Αμα δεν χασεις δυο γιους δικαιωμα δεν εχεις, στον κοσμο των τρελλων να μπεις. Τι νομιζες πως εφτανε να χασεις το μυαλο σου; Αυτοι που λες εσυ απλα μας κοροιδευουν.

Δεν βγηκε χτες η Κυρα Σοφια και ειχε χρονια να συμβει αυτο, θυμαμαι απο ποτε. Μια μερα που ... κοιτα να δεις κατι καλο ειχε γινει. Α ητανε με τους σεισμους που αρνιοταν να κατεβει αν δεν επαιρνε μαζι της της φωτογραφιες των παιδιων της. Τωρα που το σκεφτομαι την ειχε κι αυτη την τρελα της. Και λεω την ειχε γιατι σημερα εμαθα πως πεθανε. Για πρωτη φορα ολη οι οικογενεια μαζι. Αλλου. Μα κι αυτη γυναικα απ αλλου ηταν. Και πηγε στα μερη της. Μαλλον το ονειρο της ητανε αυτο. Να παει στους δικους της. Καποια μουτρακια θα τους τα κραταγα στη θεση της. Ετσι φυγατε; Που πατε; και γω;

Αλλοι ανθρωποι τι παω και συγκρινω. Σε κεινη καθε ψυχη που εχανε, το ονειρο της επαιρνε σαρκα και οστα, εγω για καθε ονειρο που επαιρνε σαρκα και οστα εχανα την ψυχη μου. Και λιγο λιγο ψυχη δεν μου μεινε, και τ ονειρο που δεν ειναι απιαστο ειναι θνητο. Πεθαινει σαν το καθετι που δεν εχει κανενα νοημα. Μονο και ξεχασμενο. Ετσι και το δικο μου πεθανε, το καημενο, μονο και ξεχασμενο.

Τι συμπτωση που ειχες και συ την τυχη ν ανταμωσεις του ονειρου μου την τεφρα. Πιο φωτεινη πιο μυρωδατη νεκροσκονη ποτε δεν θα ξαναβρεθει στο διαβα σου. Μονο μια σκονη μαγικη απ το θιβετ φερμενη μπορει να συναγωνιστει τουτη εδω τη σκονη. Και αν σε τρομαζει, κατι σε πονα, σε κανει να φοβασαι, ποτε σου μην εμπιστευτεις τ ονειρο το δικο σου σ ενα χαρτι και μια δεξια κωλοτσεπη. Στον καθρεπτη σου να το γραψεις με το κοκκινο κραγιον της καλη σου που σου αφηνει με τον ιδιο τροπο τις ευχαριστιες της για το ομορφο βραδυ που της χαρισες. Αλλιως μη δινεις σημασια ονειρο ειναι, απατηλο, κοιμησου εν ειρηνη, η κυρα Σοφια πεθανε.